سلام.

این آخرین مطلبیه که می نویسم.

ای به دادمن رسیده تو روزای خود شکستن........

......

.....

....

وقتی زخم خنجردوست بهترین لباس من بود.....

یاعلی ...

برای همتون همه ی بروبچه های با صفای بلاگفا دعا می کنم.

راستی دلم برای همه ی دوستام تنگ میشه...

یاعلی...التماس دعا...فدای همتون...

علیرضاقربانی

شرمنده یه مدتی نبودم.

ولی حالا که اومدم هیچ فرقی باغیبت طولانیم نداره.

برای اولین بارتوزندگیم می خوام بگم دیگه بریدم.کم آوردم بدجور.ولی بی خیال.فدای یه تار موی همتون.

آن کلاغی که پرید

ازفرازسرما

وفرورفت دراندیشه آشفته ابری ولگرد(یاسر)

وصدایش همچون نیزه کوتاهی پهنای افق راپیمود

خبرماراباخودخواهدبردبه شهر

همه می دانند

همه می دانند

که من ازآن روزنه سردعبوس

باغ رادیدم

وازآن شاخه بازیگردورازدست

سیب راچیدم

همه می ترسندامامن

به چراغ و آب وآیینه پیوستم

ونترسیدم

سخن از پیوند سست دو نام

و هم آغوشی در اوراق کهنه یک دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت من است

با شقایقهای سوخته بوسه

و صمیمیت تنم در طراری

و درخشیدن عریانم

مثل فلس ماهی ها در آب

سخن از زندگی نقره ای آوازیست

که سحرگاهان فواره کوچک می خواند

من در آن جنگل سرد سیال

شبی از خرگوشان وحشی

و در آن دریای مضطرب خونسرد

از صدفهای پر از مروارید

و در آن کوه غریب فاتح

از عقابان جوان پرسیدم

که چه باید کرد

همه می دانند

همه می دانند

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ره یافته ایم

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم آگین گلی گمنام

و بقا را در یک لحظه نامحدود

که دو خورشید به هم خیره شدند

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

سخن از روز است و پنجره های باز

و هوای تازه

و اجاقی که در آن اشیاء بیهوده می سوزند

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

و تولد و تکامل غرور

سخن از دستان عاشق من است

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم

بر فراز شبها ساخته اند

به چمنزار بیا

به چمنزار بزرگ

و صدایم کن از پشت نفسهای گل ابریشم

همچنان آهو که جفتش را

پرده ها از بغضی پنهانی سرشارند

وکبوترهای معصوم

از بلندیهای برج سپید خود

به زمین می نگرند

سلام.

سه چهار بيت شعروياعلی چون دل نوشتن ندارم.

ای سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسير

دردامن سکوت به تلخی گريستم

نالان ز کرده ها و پشيمان زگفته ها

ديدم که لايق تووعشق تو نيستم

سلام.

ای خدا مسکن ما تو بوده ای در جميع نسلها قبل از اين که کوهها بوجود آيد  وزمين را و ربع مسکون را بيافرينی از اول تا به ابد تو خدا هستی انسان را به غبار بر می گردانی و می گويی ای بنی آدم رجوع نماييد زيرا که هزار سال از نظر تو مثل ديروز است که گذشته باشد و مثل پاسی از شب و مثل سيلاب ايشان را رفته و مثل خواب شده اند بامدادان مثل گياهی که می رويد بامدادان می شکفد و می رويد شامگاهان بريده و پژمرده می شود زيرا که در غضب تو کاهيده می شويم و در خشم تو پريشان می گرديم چون که گناهان ما را در نظر خود گذارده ای و خفايای ما را در نور روی خويش زيرا که تمام روزهای ما در خشم تو سپری شده و سالهای خود را مثل خيالی به سر برده ايم ايام عمر ما هفتاد سال است و اگر از بنيه هشتاد سال باشد ليکن فخر آنها محنت و بطالت است زيرا به زودی تمام شده پرواز می کنيم کيست که شدت خشم تو را می داند و غضب تو را چنانکه می بايد از تو ترسيد صبحگاهان ما را از رحمت خود سير کن تا تمامی عمر خود ترنم و شادی کنيم  ما را شادمان گردان به عوض ايامی که مبتلا ساختی و سالهايی که بدی را ديده ايم  و عمل دستهای ما را بر ما استوار سازعمل دستهای ما را استوار گردان.....

به خدا غنچه شادی بودم         دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس              ................................

عاقبت بند سفر پایم بست                  می روم خنده به لب خونین دل

                          می روم خنده به لب خونین دل

می روم از دل من دست بدار              ای امید عبث بی حاصل 

از تنگنای محبس تاریکی                   از منجلاب تیره این دنیا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو                     آه ای خدای قادر بی همتا

یک دم زگرد پیکر من بشکاف              بشکاف این حجاب سیاهی را

شاید درون سینه من بینی                این مایه گناه و تباهی را

دل نیست این دلی که به من دادی      در خون تپیده آه رهایش کن

یاخالی از هوا و هوس دارش                یا پایبند مهرو وفایش کن 

تنها تو آگهی و تو می دانی                 اسرار آن خطای نخستین را

در حسرت دیدار تو آواره ترینم ....

اي صاحب فتوا از تو پركارتريم با اينهمه مستي زتو هوشيارتريم

تو خون كسان خوري و ما خون رزان انصاف بده كدام خونخوارتريم

اينك كه براي ما هر اميدي به نوميدي مبدل گشته است خداوندگار را نگر كه به جاي ما فرشتگان مطرود ودربه در دل به مسزتي تازه خوش كرده و به آفريدن آدمي پرداخته و به خاطر وي جهاني تازه آفريده است .

پس اي اميد بدرود باش واي ترس تو نيز مراترك كن و اي پشيماني ازمن دوري گزين !

در من كه سرچشمه خوبي خشكيده است تو اي بدي و پليدي به جاي خوبي و خير جايگزين باش زيرا چون تو با مني .

قلمرو آفرينش رابا يزدان دوبخش خواهم كرد و من بر   نيمي از آن فرمانروايي خواهم داشت .

شايد از آن نيم كه خاص پروردگار است بخشي نيز بهره من گردد .

چنانكه خواهد شد و ديري نمي پايد كه اين جهان نو و اين آدميان بر تسلط من آگاهي خواهند يافت .

 با اينكه دانش و خرد سبب نمود برترين نيرو براي آدميان است اكنون تو بايد به كمك جلوه هاي افسون و سحر از اهريمن نيرو بگيري.

بخش  كرد خواهم                                                                                   

۲بيت شعرو يا علي....

گويند كه دوزخي بود عاشق و مست

قوليست خلاف دل درآن نتوان بست

گر عاشق و مست دوزخي خواهد بود

فردا باشد بهشت همچون كف دست

ماندنت آتش بهجانم می زند

                                                                  رفتنت خانه خرابم می کند

تو رو باید می شناختم که هزارتا چهره داشتی

                                                                  روی احساس دل من داشتی قیمت می گذاشتی

تو نتونستی بفهمی که وفا خریدنی نیست

                                                               چینی شکسته دل دیگه پیوند شدنی نیست

سلام.

فردا دیر میشه مثل همیشه      امشب و در یاب ببین چی میشه

گاهی یه نگاه ساده مثل ماه      تو رو میبره تا اوج ابرا .....

افسوس که گذشته دیگه بر نمی گرده ...

هر کی اعتقاد داره بر می گر ده نظرش روی دل پارم.

راستی این شعرهارو شنیده بودم گفتم شما هم بخونید....

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم                          بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق                       که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود                         آدم آورد در این خراب آبادم  

سایه طوبی دل جویی حور و لب حوض                        به هوای سر کوی تو به رفت از یادم 

نیست بر لوح دلم جز الفت قامت یار....

شبا وقت خواب فکرمی کنم چی می شدمثلاجا ی دست و پاعوض می شد.

یاآدم روی گوشش راه می رفت با چشمش غذامی خورد.

راجبش فکرکنین باعث می شه سعی کنین با همه ...

نمی دونم چرابااین که دایم بی قرارم     ولی سررابه دامان خیالت می گذارم

ابی میگه

حالادیگه توروداشتن خیاله     دل اسیرآرزوهای محاله

غبارپشت شیشه میگه رفتی ولی هنوزدلم باورنداره

ولی هنوز.....

جوجوسلام.....

بزودی میام

چه خوش باشدکه بعدازروزگاری         به امیدی رسدامیدواری

خوشاامشب که مهمان شماییم        خداداندکه فرداشب کجاییم

جوجومنتظرکمکت هستم

کوربودم تانظربرعیب مردم داشتم        ازنظرکردن برعیب خویشتن بیناشدم

جوجوسلام منتظرکمکت هستم